Inspiratie

Mijn inspiratiebronnen

Mijn grote inspiratie voor het maken van een voorstelling is dat wat ik tegenkom in het dagelijks leven. Dat kunnen opmerkingen van mijn kinderen zijn tijdens het eten aan tafel. Of  de vormgeving van een prentenboek.  Zo is ook de voorstelling van De kleine walvis ontstaan.

De voorstelling “Hugo en Hilde” heb ik geschreven naar aanleiding van een archeologische vondst in het dorp Castricum. Dan neem ik het publiek mee naar vroeger en laat ik de verschillen tussen nu en toen zien.

Voorstellingen van anderen geven me vaak een boost om iets nieuws te maken of simpelweg door te gaan met waar ik mee bezig. Zoals Puppet International; een bruisend theaterfestival waar poppenspelers van de hele wereld bij elkaar komen en voorstellingen geven.

De workshop in Duitsland van poppenspeler en maker Nevill Tranter geeft me vleugels, dan weet ik weer waarom ik het theater zo mooi vind. Een bijeenkomst met andere poppenspelers kan me ook inspireren omdat we dezelfde passie delen.

Mijn voorstelling delen met het publiek, dat is wat me voldoening geeft. Ik heb altijd ontzettend zin in de eerste kennismaking met het publiek. Ik lok ze met mijn ukelele (klein gitaartje) naar de zaal, en zing een lied met de kinderen. Na de voorstelling vind ik t leuk om uit te leggen hoe ik de voorstelling heb gemaakt. Ik smul van de gezichten van de kinderen en ook van de volwassenen als ze het geheim van de voorstelling zien. Als ze dus net zo enthousiast zijn als ik, dan heb ik ze geraakt. Ze achter de schermen laten kijken. Kinderen die zeggen: "oh ik ga dat thuis ook maken"!